açlık başımda duman

açım aç.

yeniyıldan dileğim ya da santaclausdan ama onun için biraz geç kaldım ve yapayanlış kültürdenim ben;


kendime aşçı tutabilecek kadar (yemeksepeti is not an option) para kazanabileceğim bir piyango bileti
tanrıyı ikna etme çabalarım

-vallaha billaha sadece aşçı tutucam, ya da katering, yanında diğer açları da (isim isim verebilirim bu açları, yakinim olurlar) doyuracam (fazla para çıkarsa hani)
-haybeye bence de
-belki bi ev alırım, yalan atmıyım , belki de almam (ev alımına inanmıyorum ben, kiracılık güzel bence), belki yurtdışında eğitime harcarım (bence hala yerinde isteklerim var)
-bi baksan şu garibana?
-beni haunt etmezsin di mi, az önce korku filmi izledim -burada tamamen yanlış anlamış,tüm konsepti, bir kulun bulunmakta-

neyse gerçekten açım.
iki teneke mısır yedim, bana mısır demedi. kehkeh

beceri ve patates

tüm kadınlık yetilerimi tek tek kaybediyorum.
ve ilahi evlilik yolundan iyice uzaklaşıyorum

bugün patates yemeğinin dibini azzbirrrrazzz tutturdum.
geçen de börülceleri doğduklarına pişman etmiştim.
oysa ki eskiden ne hoş yemekler pişirirdim.
tek meziyeti süt kokmak olan ve komple çöpe giren fırında makarna ile başladı herşey.
kalbimi kırdın makarna, kendime olan güvenimi sarstın.

tüm diğer türk kadınları gibi evlenmek için doğdum, şu halimle kimse beni almayacağı için yarın yemek kursuna başlıyorum,
ve patatesler sizi yicem. açım.