hanımın portresi

söz verdiğim gibi kendime, filmi izledim yeniden. aslında sadece sevdiğim sahneleri izledim (neredeyse yarısından çoğu). isabelin ahırda ralph'e bir şeyler kanıtlamak adına, siktiriboktan bir adamı mükemmelmiş gibi - kendisi de pek inanmayarak bence, çaresizlikten- övüşünü izledim.

isabel'in siktiriboktan adamla olan sahnelerine giremicem, kanım donuyor. özellikle sonlarda.

hepimiz isabeliz bi yerde.

bu nasıl aşk allahım, öleceğim derdimden

yanlış yaptın isabel, onu seçcektin, onu, kuzenin ralph'i
tükettin adamcağızı , bitirdin ... kahrettin.
gerçi biraz sorunlu bi oğlandı baştan beri, pek iyi bakamıyordu kendine.


(high id'mi aldım, tekrar indiriyorum, evde mendil de bol. oh)
(bu sitede sözü geçen filmlerin perişanlığı muhtemelen defalarca onaylanmıştır. dikkatle yaklaşınız, yalnız başınıza izlemeyiniz!)

hatırlatma

bu avatar

bu son avatar inanılmaz değil mi?
bir süre kalsa
sonrasında
jane "campion"
piano koysak (boğulsak)
anamız ağlasa
dertlere doysak

kahırlara kahır ekleyen kadın

jane champion yapmıştı yapacağını.
çıkışta kapıda ağlayan kızlar vardı...
kırlardan betona dolmuşla geçişte, ben de kısa bir süre sıkıntı yaşadım.
sonra acı frenler yaptık polis durdurma noktasında, hemen döndüm istanbul'a.
acısı, tatlısı (ne tatlısı) ile bir travmatik galadan sağ sağlim eve döndüm.


düşmanıma izletmem listemi kabardı,

huzursuzum.